Skip to content

The story uses cyclical time:

This teaches the 6th grader that what survives the winter defines true strength.

The flower asks, "Why do humans pass you by, but stop to admire me?" The Pomegranate’s answer is silent but proven in autumn: when the flower’s petals rot, the Pomegranate’s fruit is harvested. Conclusion: Attention without purpose is worthless.

Një ditë me diell në një kopsht të lulëzuar, një Lule e bukur ngriti kokën lart dhe pa afër një Shegë të mbushur me fruta ende të papjekura, të gjelbërta dhe të vrazhda.

Lulja i foli me përbuzje:
"Sa e shëmtuar je ti, moj Shegë! Unë çdo mëngjes lahem me vesë, petalet e mia janë kadife, dhe çdo kalimtar më adhuron. Ti je e ashpër, pa erë dhe e shëmtuar. Largohu nga unë se më turpëron!"

Shega u përgjigj e qetë:
"Motër Lule, mos u mburr aq shumë. Bukuria jote zgjat vetëm pak ditë. Unë nuk kam erë, por kam thelb. Koha do të tregojë se cila preja nesh vlen më shumë."

Lulja qeshi me të madhe dhe vazhdoi të mburrej. Por kaloi një stuhi e lehtë. Lulja filloi të humbiste petalet. Erdhi vjeshta. Era e ftohtë e theu kërcellin e hollë të Lules. Ajo ra përtokë, u tha dhe u bë pluhur.

Ndërkohë, Shega u pjekur nga dielli. Lëkura e saj u tras, ngjyra u bë e kuqe flakë. Një ditë, ajo plasariti pak dhe brenda u dukën kokrrat – të shumta, të shndritshme si rubin, të ëmbla si mjaltë.

Kopshtari kaloi pranë, mblodhi Shegën dhe e çoi në tryezën e mbretit. Të gjithë e lavdëruan atë. Kurse Lulja ishte harruar prej kohësh.